Monday, May 07, 2018

Sleepwalking

Δεν ξέρω αν φταίνε τα χρόνια που περνούν και εγώ είδα και έζησα αρκετά, δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι αρχισα να κουράζομαι και δεν ξέρω εαν τα παίρνω όλα τόσο τοις μετρητοίς και δεν πρέπει.

Όμως. Πόση καταπίεση;
Από την κοινωνία, από τον κόσμο γύρω, από την οικογένεια.
Αυτά τα "πρέπει" της κυπριακής κοινωνίας, είναι σαν θηλιά που άρχισε να στενεύει επικίνδυνα. Ναι, δεν θα έπρεπε να με επηρεάζουν σε αυτή την ηλικία. Όμως η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν παράγοντες που με κάνουν να μένω ακίνητη. Σε μια γωνιά.

Δεν αναπνέω πια. Και αυτό με επηρεάζει πάρα πολύ. Μου προκαλεί μια λύπη, τόσο μεγάλη που είναι σαν να έχει αποκτήσει οντότητα. Ειναι σκούρα γκρι, ειναι ψηλή, και αναπνέει στο σβέρκο μου, μόλις κάνω να κινηθώ.

Πιέζομαι. Να είμαι κάτι "αποδεκτό στην κοινωνία". Δηλαδή να έχω μια "κανονική" δουλειά με εξασφαλισμένο μισθό. Να έχω οικογένεια - "άργησες, δεν μετράς πια"-, να είμαι με κάποιον που είναι "καλό παιδί και σιγά τι είναι ο έρωτας".
Να βγαίνω έξω και να μιλάμε όχι για ιδέες, όχι για όμορφα πράγματα αλλά για τους άλλους. Τι κάνουν, που πάνε. Γιατί έτσι...εμείς οι "φυσιολογικοί" μιλάμε για ανθρώπους και είναι οκ.

Οχι, δεν δικαιούμαι να έχω φίλους που δεν ειναι "καλά παιδιά". Όχι φυσικά, δεν πρέπει να έχω φίλους γκέι γιατί, "ο κόσμος μιλάει και λέει οτι εισαι και συ γκει". Ωραία...το ξεκαθαρίσαμε και αυτό. Κάτω οι γκέι, κάτω οι single, κάτω οι αλλόθρησκοι, οι αλλο..., κάτω οι ενδιαφέροντες πραγματικά, κάτω όσοι έχουν άποψη. Κάτω, πολύ κάτω όμως.

ΣΣΣ.....κάνε ησυχία. Ο πραγματικός μου εαυτός κοιμάται.  Και ξυπνάει εύκολα. Αλλά μην ανησυχείς θα του αυξήσουμε τη δόση του αναισθητικού. Ναι καλέ, θα είναι οπως τον θες.
Ένα ζόμπι. Τέλειο. Θα το κάνεις ότι πραγματικά θες.

Friday, May 04, 2018

Tell me lies, tell me sweet little lies...

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει μια "λογοτεχνική", "κινηματογραφική" χροιά στο να είσαι single.
Τουτέστιν, ζεις τη ζωή σου μόνο για σένα,  κάνεις ότι θες στο σπίτι σου, επιστρέφεις από τη δουλειά και πάλι κάνεις ότι σου βιδώσει. Πας στο γυμναστήριο, στους καφέδες σου τις ώρες που θες. Τα βράδια μπορείς να πας όπου θες για σουβλάκι, ποτό, φαγητό με τις τις παρέες σου. Μπορεί επίσης να μείνεις μέσα, να φας το φαγητό που γουστάρεις, να δεις τη σειρά που σε πορώνει χωρίς να πρέπει να εξηγείς το γιατί.

Είναι μια ροή τελοσπάντων στην οποία είσαι the master of your faith, the captain of your soul.


Όλα τα πιο πάνω μπορούν να ανατραπούν όταν:
1. Πρέπει να πας σε γάμο φίλης που έχεις να τη δεις 100 χρόνια και για να λέμε την αλήθεια δεν έχεις και τίποτε να πεις ή να μοιραστείς.
2. Ο αδελφικός σου φίλος σε καλεί στην θεατρική σχολική παράσταση του 8χρονου γιου του.
3. Γίνεται μόδα το baby shower πάρτι στην Κύπρο και πρέπει, εκεί στο άσχετο , να βρεθείς σε ένα από τα στέκια σου, όχι κρατώντας ένα negroni, όχι κάνοντας PR από εκεί και απο δώ, αλλά αυτή τη φορά με πολλά μπαλόνια, γύρω σου, πάνες τυλιγμένες ως δώρα και μια έγγυο με την κοιλιά στο στόμα.

Κανένα από τα πιο πάνω δεν είναι μέρος της ζωής σου.
Νιώθεις ενοχές που βαριέσαι να ασχοληθείς. Η έμφαση στο "βαριέσαι".
Τελικά για να τα αποφύγεις λες δικαιολογίες π.χ. " αχ έχω ένα σημαντικό ταξίδι δουλειάς" ή "έχω πήξει και θα μείνω γραφέιο ως αργά".
Λευκά ψέματα ή απλά ψέματα;

Thursday, April 26, 2018

(Ξε) καθαρίσματα

Μένω σε ένα διαμέρισμα. Αρκετά μεγάλο και ευρύχωρο. Φωτεινό.
Αυτό το διαμέρισμα το έχω σχεδόν 14 χρόνια (πως περνάει ο καιρός).
Όλα αυτά τα χρόνια, μαζεύω πράγματα. Από περιοδικά, βιβλία, μέχρι σουβενίρ από ταξίδια και ρούχα ( τα περισσότερα ανήκουν στην κατηγορία "μπορεί να μην τα ξαναφορέσω, αλλά έχω τόσες αναμνήσεις"). Α και να μην ξεχνάω, τα τάπερ ( ποτέ δεν είναι αρκετά). Πολλά τάπερ.

Το αποτέλεσμα ειναι ότι το σπίτι σε κάποια φάση, το ένιωθα να με "πνίγει". Πράγματα παντού, ντουλάπες γεμάτες.

Έτσι άρχισα να πετάω, να ανακυκλώνω, να χαρίζω. Να καθαρίζω ντουλάπια. Να σπαταλάω σαββατοκύριακα , να συγυρίζω μετά μανίας.

Άρχισα να νιώθω καλύτερα. Σαν να ήταν μια συμβολική κίνηση. Σαν να ξεκαθάριζα τη ζωή μου.

Έχουν περάσει 6 μήνες από αυτή τη διαδικασία. Το σπίτι, έχει αλλάξει ή τουλάχιστον εχώ έτσι το νιώθω. Είναι πιο...αεράτο!

Άρχισα να προσέχω τη διατροφή μου. Τρώω καθαρές γεύσεις , μαγειρεύω περισσότερο. Ψωνίζω φρέσκα φρούτα και λαχανικά, δεν βάζω πολύ λάδι στο φαγητό μου, παίζω με τα μπαχαρικά.
Σήμερα ξύπνησα, καλά. Χωρίς να με πονάει το στομάχι μου.

Φύτεψαμε τον κήπο με τον μπαμπά.
"Θέλω πρασινάδες μπαμπά και απλά λουλούδι. Γεράνια να μου βάλεις, ωραία φωτεινά. Και καλαμάκια , αυτά με τα μεγάλα πράσινα φύλλα".
Ποτίζω τον κήπο. Βλέπω τα φυτά και τα λουλούδια μου να μεγαλώνουν. Οι μέρες της βεράντας πλησιάζουν.

Καθαρά. Ξεκάθαρα. Ξεκαθαρίσματα.
Οι μέρες του φωτός ειναι εδώ.


Monday, April 16, 2018

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα;


Μπορεί τελικά.
Τι μαλακία, να κάνεις δουλειές, και να περνάς το 1/3 - τουλάχιστον - της μέρας σου σε κάτι που "κλωτσά" μέσα σου.
Θα μου πεις "ξέρεις τουλίπα... το παν δεν ειναι η δουλεια".
Όχι δεν είναι. Ομως είναι σημαντική για αυτούς που θέλουν να αγαπούν αυτό που κάνουν και που έχουν επενδύσει χρόνο, χρήμα για να μαθαίνουν διαρκώς.

Από την άλλη, μεγαλώνοντας, θεωρώ πολύτιμο τον ελεύθερο χρόνο. Έχω δώσει τόσες ώρες απο τη ζωή μου στο να δουλεύω, δεν μπορείς να φανταστείς.Και τώρα είμαι θυμωμένη που στη νέα δουλειά μου στερούν σαββατοκύριακα και βράδια. Πολύ θυμωμένη.

Το μετανιώνω τελικά που δούλεψα τόσο πολύ στη ζωή; Λίγο. Η αλήθεια είναι ότι με πήρε κάπου σημαντικά, επαγγελματικά τουλάχιστον. Όμως θα ήθελα κατά βάθος τελικά, να είμαι μια από αυτούς που έχουν σε προτεραιότητα άλλα πράγματα.

Αλήθειες που μόνο αργά το βράδι, όταν όλα έχουν ηρεμήσει, μπορώ να αποδεχθώ και να γράψω κάτω.
Κάτι καίει μέσα μου.
Δεν θέλω να είμαι η δουλειά μου...

Πάω να πιω ουίσκυ. Σπίτι μου. Σκατά.

Υ.Γ. Το post γράφτηκε με το spotify να παίζει το "If I could" των Simon & Garfunkel.

Friday, April 13, 2018

On the Road ή αλλιώς " Μια τρελλή πήρε τους δρόμους"

Τρέχω αυτό τον καιρό. Η νέα μου δουλειά, έχει πολύ οδήγημα (οχι δεν ειμαι πλασιέ) και αυτό έχει τα εξής:
 Πλεονεκτήματα:
1. Βγήκα επιτέλους απο το σπίτι και από τα πλαίσια της γειτονιάς μου, όπου είχα κολλήσει εδώ και αρκετούς μήνες.
2. Ακούω πάρα πολλή μουσική, ενισχύω το spotify μου, ανακαλύπτω τραγούδια και έχω βελτιώσει τις φωνητικές μου ικανότητες. Η Florence and the Machine, έβγαλε νέο τραγούδι, το οποίο πόσταρε χθες το βράδι στις 2 το βράδι, ένας φίλος. Δεν το έχω ακούσει ακόμα, όμως ελπίζω το "Sky Full of Song" να είναι τόσο μαγικό όσο ήταν το "Wish you were here".
3. Γνωρίζω πολύ κόσμο. Δεν είναι πάντα καλό αυτό, γιατί ο κόσμος, και ειδικά ο κυπριακός, είναι τρελλός και ημιμαθής. Αλλά κάποτε, ο ένας στους 50, είναι μια ενδιαφέρουσα γνωριμία.
4. Έχω γίνει πιο alert. Μου είχε λείψει αυτό. Μπορεί να συνεχίσει αυτό το mood και σε άλλους τομείς της ζωής μου.

Μειονεκτήματα:
1. Έχω διαλυθεί σωματικά. Πονάω παντού. Νομίζω όμως πως είναι θέμα γυμναστικής. Κολλητός, μου έταξε σήμερα να με κάνει Wonder Woman. Τη Δευτέρα θα μας δείτε κάπου να τρέχουμε στα λειβάδια της Λευκωσίας. Εγώ με ένα μπουκάλι gin στο χέρι.
2. Είναι μικρή η Κύπρος τελικά.
3. Πόσο βαρετό αυτό το highway Λευκωσία- Λεμεσός.

Υ.Γ. Ξανάδα το Mona Lisa Smile. Στο τέλος, η ηρωίδα λέει "Not all those who wander are lost". Χαμογέλασα.



Friday, April 06, 2018

Σκόρπιες σκέψεις στη βεράντα

Μεγάλη Παρασκευή.
Πήρα άδεια. Και σήμερα και χθες. Είχε πολύ καιρό να το κάνω αυτό, την άδεια. Σε προηγούμενες δουλειές, υπήρχαν χρονιές που δεν είχα επιλογή από το να δουλέψω όλη τη Μεγάλη Βδομαδα, 15αύγουστο κλπ. Όταν δε, ήμουν freelancer, πάντα δούλευα.
Και αυτές τις μέρες θα δουλέψω, αλλά για να κάνω τα δικά μου.
Τα δικά μου είναι λίγο γράψιμο, δημιουργία.
Μου έβαλε την ιδέα μια φίλη, να γράψω ένα σενάριο για ταινεία. Λες;

Δημιουργία. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει σε άλλες χώρες, αλλά στην ασφυκτική Κύπρο, όπου εαν δεν εισαι πια 20 και έχεις ζήσει όλα τα σενάρια ( τα έξω, τους καφέδες, τις εκδρομές), θες να δημιουργείς. Για να μην πεθάνεις από τη βαρεμάρα.

Κάθομαι στο μπαλκόνι μου. Μισοφυτεμένο, θέλει ακόμα ο κήπος δουλειά. Ο πατέρας μου δεν με αφήνει να τα κάνω μόνη μου. Θέλει ο ίδιος να τον φτιάξει. Θέλω φέτος, πολλούς φίλους στη βεράντα. Παγωμένο κρασί, gin 'n' tonic, μπίρες παράξενες.

Έκανα το πρώτο παγωμενο καπουτσίνο της σεζόν. Άνοιξα το laptop, και άρχισα να γράφω σε μια φίλη tips για την Μαδρίτη. Πεθυμώ Ισπανία. Πεθυμώ χώρες χαλαρές. Δεν θεωρώ πως η Κύπρος είναι χαλαρή. Πριν κανά μήνα, ήμουν Αθήνα για δουλειά. Ήταν Παρασκευή βράδι, έπινα βότκες με μια φίλη, αργά κατά τις 11. Σε κάποια φάση πρόσεξα πως ο κόσμος γύρω μου ηταν εντελώς χαλαρά ντυμένος. Γυναίκες με αθλητικά παπούτσια, άνδρες με απλά μπλουζάκια. Αυτό το σκηνικό, το urban, μου λείπει πολύ στην καθημερινότητα μου. Μικρό νησί, μικρή κοινωνία, μικρά κολλημένα μυαλά.

Έγινε κάτι στη νέα δουλειά και με χάλασε πολύ. Πάρα πολύ. Δυο μέρες μετά διαπιστώνω ότι είναι μέρος του "αγώνα" μου να μάθω επιτέλους να βάζω όρια στους άλλους. Δεν θέλω να ζω για τη δουλειά μου πια. Ούτε θέλω να μου δώσει κάποιος έξτρα λεφτά για να δουλεύω 15 ώρες. Θέλω τη ζωή μου. Θέλω να έχω την επιλογή να χαλαρώσω.

Είμαι το πιο τσιτωμένο άτομο που γνωρίζω. Έχω γίνει άλλος άνθρωπος. Τις προάλλες διάβαζα παλιά μου post εδώ. Είχα πλάκα. Τώρα θα μου πεις, ήμουν και 10 χρόνια πιο μικρή. Αλλά αν και γκρίνιαζα - πόσο λάθος είχα τελικά - είχα ένα "χρώμα". Τώρα ζω σε μια σοβαρότητα, δεν ειμαι πια cool.
Λέω να αρχίσω γιόγκα.

Αυτές τις μέρες, σκέφτομαι πολύ έντονα πως έκανα μεγάλη βλακεία που δεν έφυγα για εξωτερικό. Γιατί έχω φτάσει σε ένα μεγάλο συναισθηματικό τέλμα που δεν απολαμβάνω τίποτα πια. Όμως...εαν έφευγα, θα έκανα όλους αυτούς τους φίλους, που αγαπώ και είμαι ευγνώμων που είναι στη ζωή μου;

Σκόρπιες σκέψεις...ίσως η αρχή του μυαλού που άρχισε να ξυπνά.

Monday, March 26, 2018

Μονάδα.

Καθώς άρχισα να ξαναγράφω στο blog, άρχισα να διαβάζω τα blog που έχω στη λίστα μου. Χαίρομαι που μαθαίνω τα νέα των άλλων bloggers. Οι πιο πολλοί έχουν παντρευτεί, οπότε διαβάζω για τα παιδιά τους και για την ανάγκη τους για ισορροπία στην καθημερινότητα ή για το πως είναι ο έγγαμος βίος. Σύμφωνα με τα δεδομένα της κοινωνίας, αυτοί έχουν προχωρήσει στη ζωή τους.

Σκέφτομαι όμως αυτές τις μέρες, με αφορμή και κάτι όνειρα που βλέπω, τι σημαίνει "προχωρώ στη ζωή μου".

Η δική μου ζωή είναι αυτή του single.  Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζω άλλο άτομο πιο single από μένα. Ίσως 1-2 φίλους. Μπορεί και μόνο έναν.

Έχω μπει σε αυτό το τριπάκι δουλειάς τα τελευταία χρόνια. Δουλεύω πολύ, αλλάζω δουλειές, προσπαθώ να κάνω αυτά που μου αρέσουν. Η αλήθεια είναι πως πέρασα από πάρα πολλά στάδια. Αν η καριέρα μου ήταν γκόμενος, θα ήταν ένα πέρασμα από διαζύγιο, μετά από one night stands, μια ιδέα από S&M σχέσεις και τώρα αρραβώνας με τα νέα δεδομένα.
Άρα κάποιος θα πει οτι έχω προχωρήσει. Κι όμως...

Βρίσκω τον εαυτό μου να απολογούμαι για αυτό. Και στους άλλους, αλλά και στον εαυτό μου.
Οι ατάκες του τύπου " δεν το κάνω επίτηδες, να ειμαι single", "δεν μπορώ να είμαι ΑΠΛΑ με κάποιο επειδή δεν ειμαι πια 30αρα ώστε να έχω κάποιες άλφα αντοχές στο ΑΠΛΑ", " δύσκολα βρίσκεις κόσμο στην Κύπρο", είναι καθημερινές πια.

Έχω κουραστεί όμως πολύ με αυτό το θέμα.

Όχι, δεν θέλω να ειμαι single. Ναι, θέλω να ερωτευτώ ξανά. Ναι ρε παιδι μου, πιστεύω στον έρωτα και στο lust, τι θες , να απολογηθώ ΚΑΙ γι αυτό;
Ναι γνωρίζω επίσης, ότι έχω γινει συγκεκριμένη. Επαναλαμβάνω, δεν θέλω να απολογούμαι και γι αυτό. Θέλω να κάνει νόημα η παρουσία του άλλου στη ζωή μου.
Ναι, υποψιάζομαι ότι κινούμαι εντελώς λάθος. Μου αρέσουν 2-3 άτομα κατά φάσεις, αλλά δεν είναι περιπτώσεις να τις πάρω και στα σοβαρά. Και να ήταν, εγώ δεν κάνω κίνηση. Ναι καλέ, παραδέχομαι ότι φταίω. Κότα.
Ναι, εκνευρίζομαι που μου λένε "βρες κάποιο απλά για σεξ". Αν μου αρέσει τόσο για σεξ, είναι επειδή με τραβάει και εγκεφαλικά. Άρα γιατί να μην παίξει και κάτι άλλο; Επίσης δεν έχω περιθώρια χρονικά για μαλακίες, ουτε και διάθεση.

Από την άλλη... με έχει κουράσει αυτό το νησί. Ο κόσμος του. Και γω Κύπρια είμαι, θα μου πεις. Αλλά είναι όλα τοσο ίδια.
Έχω γίνει και γω βαρετή. Και έχω αραιώσει τα έξω. Όταν βγαίνω, πάω σε μπαρ που μου αρέσουν, σε εστιατόρια που θέλω να φάω. Βγαίνω για να δω τους φίλους μου. Κατά φάσεις κοιτάω γύρω γύρω. Τίποτα. Κανένας. Μοναξιά.

Τα βράδια κοιμάμαι και σκέφτομαι ότι έχω πολύ καλό κύκλο φίλων, μια οικογένεια που προς το παρόν κάνει παύση στον πόλεμο που δεν έχω κάνει οικογένεια, μια δουλειά που είναι ο τομέας που μου αρέσει, ένα σπίτι που αγαπώ, τα ζώα μου.
Και αυτό που λείπει όμως...εαν δεν έρθει ποτέ;

Αν μείνω για πάντα single;
Τουλίπα μόνη. Ψάχνει;